Een persoonlijk verhaal

Een woordje voor de pleegouders en gezaghebbende van mijn kinderen, en een ieder die geïnteresseerd is.  Geschreven in het voorjaar van 2013.

Status quo
Ik zie de kinderen variërend van twee keer in het jaar, tot een keer in de twee jaar. Er is nog steeds geen bezoekregeling. Sinds 2010 ben ik uit het ouderlijk gezag ontheven.

Laatste periode
In de 6 jaar tijd dat ik mijn kinderen moet missen, zijn mijn vader en moeder overleden. Na de uithuisplaatsing hebben zij de kinderen niet meer kunnen zien. Ik weet dat ik het Bureau Jeugdzorg Groningen niet makkelijk heb gemaakt, ik ben namelijk niet altijd aardig geweest en heb mijn hart op mijn tong liggen. Ik ben niet snel bang en deins niet terug voor dreigementen. Maar of dat een reden is voor een uithuisplaatsing?

De afgelopen jaren ben ik op ontdekkingstocht geweest naar mijzelf en mijn ouders. Mijn halsstarrigheid heb ik van mijn moeder. Zij was uitgesproken dominant en duldde geen tegenspraak. Bij tijd en wijle werd er een oorveeg uitgedeeld en geregeld werd er gedreigd met de mattenklopper die aan de kelderdeur hing. Toch heeft men nooit aanleiding gevonden om haar de kinderen te ontnemen.
Mijn vader heeft altijd een uitgesproken mening gehad en stak deze niet onder stoelen of banken. Ik vond op internet een stukje waarin Felix Rottenberg mijn vader (Johan de Vries uit Alkmaar) in een citaat links-radicaal noemde. Desondanks heeft niemand mijn vader vanwege zijn stevige mening en boude uitspraken, veroordeeld of gek verklaard.

Ik ben duidelijk een kind van mijn ouders, met de dominante karaktertrekken van mijn moeder en de uitgesproken mening van mijn vader. Als mijn ouders met dezelfde eigenschappen wel voor hun kinderen konden zorgen, waarom zou ik dan niet deugen?

Inmiddels heeft Bureau Jeugdzorg al twee van de drie kinderen blijvend aan pleegouders cadeau gedaan. Het ouderlijk gezag van jongste dochter is afgelopen januari 2013 toegewezen aan een kinderloos meisje van nog geen 27 jaar. Voor het gemak noem ik haar hier Pippie. De Rechtbank heeft de zekerheid van de toekomst van jongste dochter belangrijker gevonden dan de bezwaren die ik tegen de gezagsoverdracht had. Ik heb serieus overwogen om in Hoger Beroep te gaan, omdat ik mij echt zorgen maak over de toekomst van jongste dochter.

Het leven is tekort om slechte wijn te drinken
dikkiedikEen week na de beschikking van de Rechtbank Groningen is de gezinsvoogd onverwachts overleden.
Bureau Jeugdzorg en de gezinsvoogd hebben hun uiterste best gedaan om mij het leven zo zuur mogelijk te maken. Dat de dood van de gezinsvoogd mij niet betreurt, zal geen verrassing zijn. Sterker nog, van mij mogen meer mensen zijn voorbeeld volgen. Stel dat al mijn wensen uitkomen, dan volgen er nog een heleboel begrafenissen. Dat lijkt mij geen goede zaak. Omdat elk moment de laatste kan zijn, wil ik zonder haatgevoelens kunnen genieten van het leven. Ik heb daarom besloten een aantal dingen los te laten, en niet in Hoger Beroep te gaan.

Begin deze maand kreeg ik een mail van Pippie voor een bezoekregeling van 2 keer per jaar. Ik heb er heel lang over nagedacht hoe ik hier op moest reageren. Jongste dochter was 2 jaar oud, toen zij bij mij werd weggehaald. Sindsdien is zij van mij vervreemd. Jongste dochter herkent mij niet meer en als zij mij ziet reageert zij afwijzend. Niet wetend wat er van de bezoekregeling komt, zie ik er tegenop het contact weer op te bouwen. Bovendien, wie zegt mij dat deze worst geen zoethoudertje is om een Hoger Beroep te voorkomen? De afgelopen jaren heb ik genoeg valse hoop gehad. Ik heb genoeg van de eeuwige strijd met Bureau Jeugdzorg Groningen. Ik heb er genoeg van om heen en weer geslingerd te worden tussen valse hoop en haat.
Ezeltje-prik
Maar goed, als er in al die jaren niemand is geweest die het belang inziet van contact met mijn kinderen, waarom zal ik mij er dan nog druk om maken? Bezoeken van een tot twee keer per jaar kan ik niet meer dan ceremonieel noemen. Zoiets als Koninginnedag (nu koningsdag), vriendelijk zwaaien met het handje, zaklopen en koekhappen. Bovendien ben ik geen bezienswaardigheid, waar men maar foto’s van kan maken die ik nooit te zien krijg. Foto’s waarop ik met het meest waardevolste en kwetsbaarste vastgelegd wordt, en die in handen gaan van mensen waar ik geen weet van heb. Met verhalen die ik nooit te horen krijg.

Ongewenst gezelschap
Daar waar een ouder bij echtscheiding slechts te maken heeft met een ex-partner, wordt ik opgezadeld met mensen waar ik nooit wat mee heb gehad. Mensen ik niet ken, waarvan ik de gewoontes niet weet en maar moet afwachten voor hoelang ik met ze te maken heb. Oh ja, en dat keer drie, want ik heb drie kinderen bij drie verschillende pleeggezinnen. Bij een goedlopende bezoekregeling van al mijn kinderen kan ik met gemak een 40-urige werkweek vullen. Mocht er een bezoekregeling komen van een van mijn kinderen, dan kan ik het voor mij zelf niet maken om mijn andere kinderen links te laten.

Tijdens de zeldzame keren dat ik mijn kinderen kan bezoeken, ben ik nauwelijks alleen met ze. Altijd zijn er mensen om heen. Mensen die ik niet ken of niet meer wil kennen, zoals de familie van de pedo. Ik voel mij vaak opgelaten als ik mijn kinderen bezoek op een vreemde locatie van een buurthuis of bij pleegouders thuis. Ik voel mij er niet thuis en kan niet 100% mijzelf zijn. Aan de ene kant voelt dit als een inbreuk op mijn privacy en tegelijkertijd word ik door de omstandigheden beperkt in de uiting van mijn mening. Een heel pijnlijke situatie dus.

Knopen doorhakken
Al met al, heb ik met heel veel verdriet, een drastische beslissing genomen. De zekerheid waar de Rechtbank van Groningen blijkbaar zo geil op is, wil ik graag tegemoet komen. De pleegouders en gezaghebbende van mijn kinderen kunnen zich de moeite van een eventuele bezoekregeling besparen. Ik kom niet meer op verjaardagen en andere gelegenheden. Ik hoef geen pleegouders met mijn kinderen aan mijn voordeur. Zoveel missen de kinderen toch niet, als ze mij niet meer zien, en iedereen weet precies waar hij/zij aan toe is. Zekerheid is toch zo in het belang van het kind?

Tegen de tijd dat de kinderen hun moeder willen leren kennen of op bezoek willen komen, zijn ze van harte welkom. Mits ze zelfstandig kunnen reizen en hun pleegouders thuis laten.